Udhëve të jetës
Lexuar 1639 here
nga Zekri Manaj
Mall që s'shuhet...!
Më pëlqen të rri e shkruaj në momentet kur kam mall
S'ka rëndësi se çdo të dalë, një roman apo përrallë.
Poezi apo tregim, një novel a diçka tjetër..
Rëndësi ka që shpirti im rrjedh ngadalë këtu mbi letër!
Dhe pse malli është botë tjetër, nuk është sot këtu ku shkel'
Kohë e shkuar, ndjenjë e vjetër, që shumë thellë në shpirt ka ngelë,
S'mund të shuhet as me ujë as me breshër e stuhi
Porsi zjarri i sapo fikur e ndez era përsëri..!
Udhëton njeriu me mallin dhe takon atë që do
Nostalgjia prek memorien e me lotë zemrën e ngroh,
Sa shumë njerëz nga jeta jote kanë ikur.
Ca kanë ikur me deshirë e ca të tjerë të detyruar.!
Edhe shkruaj vetëm shkruaj, fjalët jo nuk kanë të rreshtur
Përmbi ndjenja pena luan, dhe mbi zërat që kanë heshtur,
Imazhi i tyre vjen me mallin dhe unë veç përfytyroj
Ata njerëz që kanë ikur edhe kurrë s'do ti takoj.!
Topojan Bajrak i Parë
Topojan Bajrak i Parë
Qofsh përjetë me emër t'bardhë,
Rrite trima për kët' vatan
Se veç Sokola ka bë kjo nënë.
Se le hasmin me gjezdis
As me kalue përreth t'shpisë,
Se Sinani e Sahit trimi
Burrë mbi burra Jupa e Jemini,
Hije u kish në krah alltia
Bashkë me to e krejt Djalmnia,
N'dejë e n'zemër gjakë Topojansi
Sot e mot' i nderon Shqipnia.
Thatë dushmani s'na la rahat
Theri e preu në çdo fshatë,
Tash ka ardhë dhe ky sahat
Me i kallxue shkjaut barbarë,
Është Dardani e ndalu pak
Se ka djemë që i dalin zotë
E të marrin n'vetull gjakë
Vuajtjet e mia nuk kanë fund
Më thuaj Homer, ma thuaj ti.
A s'u ngope së jetuari kaq gjatë
Më thuaj Dante, ma thuaj ti,
A s'u ngope së pari kaq shumë
Më thuaj Moxart, ma thuaj ti,
A s'u ngope së kompozuari gjithcka
Mi ktheni ju këta pergjigje,
Mi thoni dhe unë s'do ju ngas më.
Nëse dhe ju s'u ngopët kurrë
Unë s'paskam vuajtur atëher asgjë,
Nëse ju do të donit të jetonit më shumë
Vuajtjet e mia s'do kenë fund
Nëse Homeri s'do kujtohet më
Lumturia ime ndoshta aty fillonë,
Nëse Dantja pushon së shikuri përjetësinë
E mira ime në këtë jetë saty do të nisë,
Nëse Moxarti heq një kompozim
Vuajtjet e mia ndoshta aty do të kenë mbarim.
E nëse ju su ngopët asnjëherë
Vuajtet e mia s'do mbarojnë n'kët jetë,
Dhe sa hera plagët do t'mi shtojnë
E nëse lumturia juaj këtu do të përfundoj
E imja "JETË" tani e tutje do të filloj.
Nëse!
Nëse gjithçka tonën e mori era
Nëse lotët e mi s'kanë kuptim,
Nëse për ty s'ka më asnjë shpresë
Më thuaj e dashur, e pastaj le të vdesë.
Nëse për ty e dashur kam qenë një i marrë
Ma thuaj ndër sy, e mos më le të vuaj,
Fol ti vetëm fol e nga unë mos u ruaj
Se s'besoj tejpërtej, unë te jem i huaj.
Nëse unë do të çmendem rrugëve të botës
Nëse edhe jeta do të më përplasi kryqëzimeve të saj,
Nëse gjithë njerëzia me gishtë-: Ik ore i marrë
Dije mirë e dashur se dashuria jote mua më ka vra
Nëse loti im e dashur ty në jetë s'të vret
Nëse zemra jote për mua nuj rreh'
Nëse dhimja ime aspak nuk të prek
Edhe pse më ke vra të kam falur në këtë jetë.
Ngelën djemtë e Shqipes nëpër rrugtë e botës
Ja shihni o njerëz, po zhduken si retë
E turmat s'kan të sosur asnjëherë,
Mërgimi tek ne jo kurrë s'ka të sosur
Ngelën djemtë e Shqipes nëpër rrugët e botës.
Ahh, sa miq e shok deri dje unë kisha
Sot rri vetëm nën hije, aty mu tek pisha,
Ku bashkë mblidheshim neve, mbrëmjemeve për çdo natë
Këndonim këngë dashnie e flisnim gjerë e gjatë.
Sa më ka marr malli mua për këtë rini
Për ato buzëmbrëmje e lojrat e filxhanave
O sa më ka marr malli për ato rrugët e mia
Për atë ferrën time që çelë trëndafia.
Dashurin e mori era!
U shkretua ai vend i vjetër
Dashurinë e mori era,
Sa e vështirë do jetë pranvera
A do të ketë lulëzim tash jeta.
Se për mua më jetë nuk ka
Në vendin e vjetër bari sa shkelë,
Nën atë dardhë ku rrinim gjatë
E ëndërronim dashni të sinqertë.
Stolat fytyrat na i kanë gdhendë
Mungesën tonë tash e ndjenë,
Ritmi i jetës sa vjen e ndalet
Vendi i vjetër për ne përmallet.
Më pëlqen të shkruaj
Më pëlqen të shkruaj, diçka të lë
Që një ditë dikush tu hedh një sy,
T'më kuptoj ndër rreshta, ti kthejnë n'melodi
Se rima e tyre përqon dashuri.
Më pëlqen të shkruaj ditare pa fund
Le të dale prozë, ese a kritik,
Se aty jam vetvetja, dhe gjithë kjo shoqëri
Mes ditëve tona, luftuan me shpirtë.
Ata janë reale, dikujt s'do ti pëlqejnë
Po jam betuar t'vërtetën gjithmonë unë të themë,
Ndoshta do m'vini te varri, e me gurë t'më gjuani
S'do reagoj fare, veç drejtësin e Zotit ju do të vuani.
Se jam Shqiptarë e kam një besë
Kurr të keqes si bëj vendë,
M'lini rehat n'hallet e mia
Të na pushtoj mirësia,
Kështu na don dhe Perëndi
Kristal Je...
Qe nji muej
Pranvera ka ardh,
Qe nji vjet
Erën trëndafilit s'ia ndien.
Shkrirë ka bora
Të thatë janë lumenjtë,
Çelur kanë pemët
Vyshkur janë lulet.
..............................
..............................
..............................
..............................
Qe nji vjet
Bora motër bjen pa nda,
Ngrica-ngrica si kristal
në prag jem ba...
Më pëlqen të rri e shkruaj në momentet kur kam mall
S'ka rëndësi se çdo të dalë, një roman apo përrallë.
Poezi apo tregim, një novel a diçka tjetër..
Rëndësi ka që shpirti im rrjedh ngadalë këtu mbi letër!
Dhe pse malli është botë tjetër, nuk është sot këtu ku shkel'
Kohë e shkuar, ndjenjë e vjetër, që shumë thellë në shpirt ka ngelë,
S'mund të shuhet as me ujë as me breshër e stuhi
Porsi zjarri i sapo fikur e ndez era përsëri..!
Udhëton njeriu me mallin dhe takon atë që do
Nostalgjia prek memorien e me lotë zemrën e ngroh,
Sa shumë njerëz nga jeta jote kanë ikur.
Ca kanë ikur me deshirë e ca të tjerë të detyruar.!
Edhe shkruaj vetëm shkruaj, fjalët jo nuk kanë të rreshtur
Përmbi ndjenja pena luan, dhe mbi zërat që kanë heshtur,
Imazhi i tyre vjen me mallin dhe unë veç përfytyroj
Ata njerëz që kanë ikur edhe kurrë s'do ti takoj.!
Topojan Bajrak i Parë
Topojan Bajrak i Parë
Qofsh përjetë me emër t'bardhë,
Rrite trima për kët' vatan
Se veç Sokola ka bë kjo nënë.
Se le hasmin me gjezdis
As me kalue përreth t'shpisë,
Se Sinani e Sahit trimi
Burrë mbi burra Jupa e Jemini,
Hije u kish në krah alltia
Bashkë me to e krejt Djalmnia,
N'dejë e n'zemër gjakë Topojansi
Sot e mot' i nderon Shqipnia.
Thatë dushmani s'na la rahat
Theri e preu në çdo fshatë,
Tash ka ardhë dhe ky sahat
Me i kallxue shkjaut barbarë,
Është Dardani e ndalu pak
Se ka djemë që i dalin zotë
E të marrin n'vetull gjakë
Vuajtjet e mia nuk kanë fund
Më thuaj Homer, ma thuaj ti.
A s'u ngope së jetuari kaq gjatë
Më thuaj Dante, ma thuaj ti,
A s'u ngope së pari kaq shumë
Më thuaj Moxart, ma thuaj ti,
A s'u ngope së kompozuari gjithcka
Mi ktheni ju këta pergjigje,
Mi thoni dhe unë s'do ju ngas më.
Nëse dhe ju s'u ngopët kurrë
Unë s'paskam vuajtur atëher asgjë,
Nëse ju do të donit të jetonit më shumë
Vuajtjet e mia s'do kenë fund
Nëse Homeri s'do kujtohet më
Lumturia ime ndoshta aty fillonë,
Nëse Dantja pushon së shikuri përjetësinë
E mira ime në këtë jetë saty do të nisë,
Nëse Moxarti heq një kompozim
Vuajtjet e mia ndoshta aty do të kenë mbarim.
E nëse ju su ngopët asnjëherë
Vuajtet e mia s'do mbarojnë n'kët jetë,
Dhe sa hera plagët do t'mi shtojnë
E nëse lumturia juaj këtu do të përfundoj
E imja "JETË" tani e tutje do të filloj.
Nëse!
Nëse gjithçka tonën e mori era
Nëse lotët e mi s'kanë kuptim,
Nëse për ty s'ka më asnjë shpresë
Më thuaj e dashur, e pastaj le të vdesë.
Nëse për ty e dashur kam qenë një i marrë
Ma thuaj ndër sy, e mos më le të vuaj,
Fol ti vetëm fol e nga unë mos u ruaj
Se s'besoj tejpërtej, unë te jem i huaj.
Nëse unë do të çmendem rrugëve të botës
Nëse edhe jeta do të më përplasi kryqëzimeve të saj,
Nëse gjithë njerëzia me gishtë-: Ik ore i marrë
Dije mirë e dashur se dashuria jote mua më ka vra
Nëse loti im e dashur ty në jetë s'të vret
Nëse zemra jote për mua nuj rreh'
Nëse dhimja ime aspak nuk të prek
Edhe pse më ke vra të kam falur në këtë jetë.
Ngelën djemtë e Shqipes nëpër rrugtë e botës
Ja shihni o njerëz, po zhduken si retë
E turmat s'kan të sosur asnjëherë,
Mërgimi tek ne jo kurrë s'ka të sosur
Ngelën djemtë e Shqipes nëpër rrugët e botës.
Ahh, sa miq e shok deri dje unë kisha
Sot rri vetëm nën hije, aty mu tek pisha,
Ku bashkë mblidheshim neve, mbrëmjemeve për çdo natë
Këndonim këngë dashnie e flisnim gjerë e gjatë.
Sa më ka marr malli mua për këtë rini
Për ato buzëmbrëmje e lojrat e filxhanave
O sa më ka marr malli për ato rrugët e mia
Për atë ferrën time që çelë trëndafia.
Dashurin e mori era!
U shkretua ai vend i vjetër
Dashurinë e mori era,
Sa e vështirë do jetë pranvera
A do të ketë lulëzim tash jeta.
Se për mua më jetë nuk ka
Në vendin e vjetër bari sa shkelë,
Nën atë dardhë ku rrinim gjatë
E ëndërronim dashni të sinqertë.
Stolat fytyrat na i kanë gdhendë
Mungesën tonë tash e ndjenë,
Ritmi i jetës sa vjen e ndalet
Vendi i vjetër për ne përmallet.
Më pëlqen të shkruaj
Më pëlqen të shkruaj, diçka të lë
Që një ditë dikush tu hedh një sy,
T'më kuptoj ndër rreshta, ti kthejnë n'melodi
Se rima e tyre përqon dashuri.
Më pëlqen të shkruaj ditare pa fund
Le të dale prozë, ese a kritik,
Se aty jam vetvetja, dhe gjithë kjo shoqëri
Mes ditëve tona, luftuan me shpirtë.
Ata janë reale, dikujt s'do ti pëlqejnë
Po jam betuar t'vërtetën gjithmonë unë të themë,
Ndoshta do m'vini te varri, e me gurë t'më gjuani
S'do reagoj fare, veç drejtësin e Zotit ju do të vuani.
Se jam Shqiptarë e kam një besë
Kurr të keqes si bëj vendë,
M'lini rehat n'hallet e mia
Të na pushtoj mirësia,
Kështu na don dhe Perëndi
Kristal Je...
Qe nji muej
Pranvera ka ardh,
Qe nji vjet
Erën trëndafilit s'ia ndien.
Shkrirë ka bora
Të thatë janë lumenjtë,
Çelur kanë pemët
Vyshkur janë lulet.
..............................
..............................
..............................
..............................
Qe nji vjet
Bora motër bjen pa nda,
Ngrica-ngrica si kristal
në prag jem ba...